Wat bijzonder mooi om de geboorte van dit boek mee te maken!

En wat heeft het veel tijd gekost voordat wij zo ver waren. Jarenlang had ik het gevoel dat we met onze bijzonder heftige ervaringen veel meer moesten kunnen doen. In gesprekken met echtparen deelden wij onze ervaringen en zo konden wij hen bemoedigen. Maar het bleef zo beperkt qua impact. Samen zijn we de Marriage Course gaan geven, waarmee we heel wat getrouwde stellen hebben kunnen helpen. Daar genoten we van. Maar toch bleef het gevoel bij mij knagen dat we er niet alles uithaalden. De lessen die wij op zo’n harde wijze hadden geleerd waren te belangrijk om niet door te geven.
Ik kwam tot de conclusie dat wij ons verhaal met onze kinderen moesten delen. Als ze eenmaal op de hoogte waren dan was de weg vrij om ‘de wereld’ te gaan helpen. De onwaarschijnlijke hoop van ons herstel konden we alleen concreet maken door de diepten te benoemen. Maar dan moesten we eerst met onze kinderen gaan praten.

Lange tijd is dat voor Rianne veel te pijnlijk geweest. Ze was bang om door haar eigen kinderen afgewezen te worden. Wat was het spannend om hen alle vier bij ons aan tafel te hebben en dan openheid te geven van ons grote geheim. Rianne heeft het aangedurfd en dat was emotioneel, maar wel bevrijdend. Ik wist toen dat er iets bijzonders zou gaan volgen, maar had nog geen enkel idee op welke manier.
Totdat Rianne opeens met het onvoorstelbare idee kwam om een boek over ons te gaan schrijven. Geen roman met fictieve personen waarin ze mooie principes zou verwerken. Nee, gewoon over haar en mij, zonder verbloemend taalgebruik. Ik hoopte al jaren dat Rianne zo ver zou komen dat ze volledig vrij zou zijn om openlijk te getuigen. Nu was ze op dat punt beland en kreeg ík het benauwd. Rianne kennende zou het een bijzonder eerlijk en beeldend verhaal worden. Wat zou het doen met onze relatie als we weer alles zouden oprakelen? Welke details zou ze allemaal onthullen over ons, en vooral over mij? Hoe zou ik haar kunnen beschermen als er kritiek op haar afgevuurd zou worden? Wat nu als relaties die hiervan niets wisten ons de rug zouden toekeren? En hoezo ‘schrijven’? Ze is toch geen schrijfster? Daarnaast bedacht ik ook nog heel wat praktische bezwaren.
Rianne heeft lang geworsteld met het idee om een boek te publiceren en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat dit het juiste was om te doen. Ze vond alle hulp die ze nodig had en startte met schrijven. Ik was nog wat onrustig en sceptisch, maar probeerde haar zoveel mogelijk te steunen en bemoedigen. Ze vroeg mij om per hoofdstuk mee te lezen en haar te vertellen wat ik ervan vond, en zo hebben we het gedaan. Ik leerde al snel iets wat ik in al onze jaren samen nog nooit had gemerkt: ze kán schrijven! Opnieuw had ik haar onderschat! Tijdens het lezen ontkwam ik er niet aan om heel veel moeilijke situaties opnieuw te beleven. Het is lang geleden dat ik zoveel gehuild heb… Wat een heftig verhaal!

Bizar om vervolgens te merken dat mijn liefde in deze periode voor haar nog verder is verdiept. Hoe diep zijn wij gegaan! Hoe groot is het wonder van onze liefde!

Lieverd, ik ben onvoorstelbaar trots op jou! Ik heb geen idee wat wij allemaal samen nog gaan meemaken, maar met jou heb ik er onwijs veel zin in!

Jan de Putter