Help, mijn dochter heeft een kapperszaak

Mijn leuke, vrolijke, creatieve, eigenwijze dochter. Ze gaat haar weg in het leven en die weg is er één met behoorlijk wat obstakels maar zij is zo krachtig en sterk. Zij geeft niet op, dat heeft ze wel geleerd in de afgelopen jaren. 27 lentes jong, of oud, net hoe je het noemen wil.

Een creatieve geest woont er in haar en dat zie je terug in haar veelkleurige kleding, haar tot in de puntjes verzorgde make-up. Daar waar ik binnen 5 minuten klaar ben maakt zij er een ware kunst van. Die creativiteit vindt ook een uitweg in het creëren van prachtige kapsels met de meest bijzondere kleuringen. En zo kwam zij na heel wat omzwervingen terecht bij een leuke kapsalon. Met een rugzak vol aan ervaring en teleurstellingen was ze klaar voor een nieuwe uitdaging. Al snel werd ze compagnon en samen bouwden ze de zaak op en trokken het op naar een hoger niveau. Volop ruimte voor het uitwerken en ontdekken waar de grens ligt qua creativiteit. Dat waardeer ik zo in haar, gewoon proberen, gewoon doen en het-gaat-me-wel-lukken houding!

“Ik ga de zaak overkopen, alleen verder”, bijna plompverloren wordt dit meegedeeld. Oh, hoezo? En waarom? Hoe dan?? Genoeg argumenten springen erop in mijn hoofd, grote twijfel die eigenlijk gevoed wordt door mijn zorg, mijn angst misschien wel. Waar begin je aan? Is een grote verantwoording hoor! Wat kan ik doen of zeggen om haar te doordringen van de grote stap die ze wil maken. Ik wil haar gewoon nog een handje geven, afremmen, waarschuwen. Maar ze is al groot, volwassen. En toch ook gewoon mijn dochter die ik wil beschermen. Trots. Ze gaat het gewoon nog doen ook. Wat een kanjer, wat een ondernemer. Gelukkig gaat dit niet van de een op de andere dag. En dan…..corona…..de lockdown. Alles dicht. Geen klant, geen kapsel, geen verfbeurt, geen uitweg voor creativiteit. Wel zorg, onzekerheid, hoelang gaat dit duren? Zodra de deuren weer open mogen knallen ze als team en keren de lockdown om. De zaak coronaproof maken, minder klanten tegelijkertijd, desinfecteren. Ach ik hoef het niet op te sommen want we zijn zo goed op de hoogte van alles.

De maanden verstrijken en de overname, vol met haken en ogen en tegenslag is bijna rond. Financiering. Welke bank gelooft in een jonge ondernemende kapper in deze rare wereld? Nou geen één en toch ze gaat door, geeft niet op, dit is haar droom, haar doel en ze gaat ervoor. Met de juiste hulp en ondersteuning is het eindelijk rond, de zaak op haar naam, een nieuw nummer bij Kamer van Koophandel van VOF naar Eenmanszaak. De wereld ligt aan haar voeten. En ik? Ik ben zo ongelofelijk trots op haar! 1 december 2020 is mijn dochter eigenaar van een kapperszaak. Dat moet gevierd worden….op afstand….de plaatselijk bakker maar wat lekkers laten bezorgen voor het hele team.

Grijze wolken pakken samen, sluiting dreigt wederom door een lockdown. Maar de kappers toch niet? Het is december! Je weet wel, iedereen op z’n paasbest aan het kerstdiner, haar strak gekapt en gestyled. Dat weten ze toch wel in Den Haag? Lockdown tot 19 januari. Achter mijn bureau lees ik het nieuws en m’n hart breekt voor haar, ik huil in stilte, oh toch maar gewoon hardop. Ik wil haar beschermen, helpen en nu dan?

Zij zet haar schouders eronder. Zij is nu alleen verantwoordelijk voor het team, haar zaak. Gelukkig zijn er allerlei maatregelen. Ze bijt zich erin vast als een pittbull met hulp van haar pa zetten ze alles op papier, wordt alles aangevraagd. Wachten. Niets doen met je kappershanden, kappersogen.

Sorry u heeft geen recht op hulp. U bestaat pas sinds 1 december. Nieuwe eigenaar, nieuw registratienummer helaas. Serieus? Een grap toch? Er zijn toch nog wel andere middelen, wegen die uitkomst geven? Mailen, bellen, mailen nog maar eens bellen. Mooie brief maken. Bezwaar aantekenen. Nee mevrouwtje sorry, we kunnen u niet helpen.

Maar gelukkig doen we het samen, is de slogan uit Den Haag. Het komt vast goed schatje! Ze blijft gaan, geeft niet op, laat haar kop niet hangen. Gelukkig er komt een nieuwe maatregel voor starters. Gered. Voor nu. Oh nee toch niet. Ze is te laat gestart om hiervoor in aanmerking te komen. Mijn bloed kookt inmiddels. Want het is toevallig wel mijn dochter.

Uitstel, beter kwijtschelding van huur al is het maar voor 1 maand. Op de site van de verhuurder een mooi statement. Problemen door corona met betalen van je huur? Laat het ons weten, we willen graag helpen. Dat biedt perspectief, mensen of bedrijven die met je meedenken. Mail met een verzoek, vraag. We nemen binnenkort contact met je op om hierover door te praten. Radiostilte. Mail met het verzoek om de huur van december en januari zo snel mogelijk te betalen. Huh? Is dit hun manier van overleggen? Goed opnieuw een mail. Antwoord weer van iemand anders binnen het bedrijf. December en januari mag uitgesteld worden. Daar hebben we niet zoveel aan. Opnieuw een mail. Weer van iemand anders antwoord. December betalen en januari mag uitgesteld worden. Oh dat is vast een vergissing. Nog een keer een, misschien, duidelijkere mail. Ik kan nog wel even doorgaan. Ze zijn niet van plan een handreiking te doen want zij zijn ook ineens geconfronteerd met een nieuwe (oude) eigenaar en hebben geen bewijs dat zij een trouwe klant blijkt te zijn. Huilen. Wat moet je doen om hulp te krijgen?

Tot overmaat van ramp vandaag een aanmaning. Binnen 5 dagen de huur betalen van december, januari en februari anders wordt incassobureau ingeschakeld. Versta je dit onder je slogan we helpen als je problemen hebt door corona? En de lockdown duurt voort. Ze mag niets, zelfs haar eigen personeel trainen is verboden. Ondernemers moeten maar creatief zijn, begin een webshop, verkoop je spullen op die manier. Maar hoe doe je dat als kapper? Met je rug tegen de muur, je handen in het haar was dit voor haar wel de druppel. Mijn emmer was al heel wat mailtjes eerder overgelopen die van haar niet.

“Mam, dan moet ik maar failliet gaan. Ik weet het ook niet meer”.

Mijn hart huilt. De moeder in mij is een leeuw geworden. Je komt aan mijn kind. En ik kan niets doen om het voor haar te veranderen dan haar te steunen en moed in te blijven praten. Tot het einde van de lockdown. En dan maar hopen dat ze nog rechtop staat. En niet failliet is. Mijn 27-jarige stoere dochter. Mij rest alleen maar te zeggen ik ben trots op je!

Mag dit voor alle kappers (eigenlijk alle gedupeerde) een oproep zijn aan de regering om het tij te keren. Nu het nog kan.