De lancering

Wat was de presentatie van mijn boek mooi!! Een avond met een gouden randje. Te mooi om niet te delen.

Om kwart voor zeven komen Jan en ik aan samen met Stijn en Daphne. De motor draait nog terwijl naast ons Maureen en Dyon uitstappen. Mooi, twee van mijn kuikens met partner zijn gearriveerd! Pling, een appje. Joëlle en Jan Willem staan vast op de A28. Niet ver voor hun in de file staan Babette en Sean. Dat is balen. Gelukkig zijn we ruim op tijd. De avond start om acht uur. Tussendoor moeten er alleen nog foto’s gemaakt worden. Lyuda van LS Fotografie gaat de avond vastleggen en houdt vooraf een fotoshoot van de kinderen met aanhang.
Om half acht gaat Lyuda enthousiast aan de slag. Gezinsfoto met aanhang, zonder aanhang, alleen de kinderen, kinderen met aanhang.. Alles wordt vastgelegd. Inmiddels komen de eerste gasten al aangelopen. Dat is mooi op tijd!
Na een hele dag regen is de zon doorgebroken en wat ziet alles er dan mooier uit. Binnen staat de koffie en thee klaar met heerlijk petit-fours, geroezemoes van stemmen, een schaterlach van buiten klinkt door.
De zenuwen gieren inmiddels door mijn keel, mijn mond trilt, klamme handjes. We zijn bijna compleet, nog 2 mensen missen. Michiel, zwager en uitgever van mijn boek, is gastheer deze avond en maant iedereen naar voren te komen en plaats te nemen, het officiële gedeelte gaat nu toch echt beginnen! Slik

Gelukkig staat er een statafel. Kan ik daar zo veilig achter staan met daarop mijn toespraak. Hoef ik gelukkig alleen een microfoon vast te houden. Valt mijn trillende hand minder op. Diepe zucht kijk ik de groep rond. Allemaal lieve mensen die ik goed ken. Waarom maak ik me dan zo druk? Nou gewoon omdat ik dit nog nooit gedaan heb! Mijn stem slaat over, schraap mijn keel trek mijn schouders op en nog een hele diepe zucht. ‘Kom op, Rianne’ denk ik, ‘je kan het!’ De eerste zinnen lopen wat stroef, de zenuwen zakken weg en langzamerhand geniet ik er gewoon van. Vol trots doe ik mijn verhaal over de reis van het schrijven en als slot overhandig ik mijn eerste exemplaar aan Natasja. Ook weer zo’n emotioneel moment.

Het zit erop, ik kan gaan zitten en de rest over me heen laten komen. Natasja houdt haar speech vol tranen maar zo mooi en lief. Vervolgens hoor ik Michiel zeggen. ‘De volgende die iets willen zeggen zijn Maureen en Stijn’ Ik schiet gelijk omhoog, de tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Wat? Maureen en Stijn?? Dat ze dat durven! Wat een kanjers! Ik wil niet huilen, slikken en blijven ademhalen. En wat een super gave toespraak houden ze. Wat moet ik lachen. Super, super trots.
Noortje, mijn steun tijdens het schrijven, en Annemieke, mijn schoonzus, spreken mooie woorden. Bijzonder om dit allemaal te horen. De volgende. Babette. Die zou toch niets zeggen? Ik gloei van trots. En dan Peter, onze voorganger en verantwoordelijk voor het geestelijke stuk van de avond! Zegen over ons en zegen over mijn boek.  Jan sluit de rij sprekers af. Lieve en eerlijke woorden.
Inmiddels zweef ik, wat is dit gaaf! Samen met de gasten proosten we met een glas prosecco en sluiten het officiële gedeelte af.

Onder het genot van een hapje en een drankje spreek ik veel mensen, schrijf ik een persoonlijk woord in de boeken en voeg er op verzoekjes een handtekening aan toe. Het moet niet gekker worden…. Intens gelukkig rijden we terug naar Groningen, de nacht is begonnen. Mijn boek is echt een feit. Dankbaar.