De Leilinden

Vrijdag 9 juni, een dag die al een poosje in mijn digitale agenda vaststaat. Iedere keer als ik die datum langs zie komen krijg ik de kriebels. Maanden druk geweest met schrijven, herlezen en herschrijven van mijn boek en dan is nu echt het moment aangebroken.

De Presentatie van Onwijs trouw!

Het schrijven van een boek lijkt net een zwangerschap. In september heel voorzichtig begonnen met mijn gedachten aan het papier toe te vertrouwen, stapje voor stapje aan de hand van Joke mijn schrijfcoach. Ik kwam er achter dat ik schrijven eigenlijk heel leuk vind. Worstelend hoe open ik wilde zijn, ga ik werkelijk alles opschrijven? Wie gaan dat dan allemaal lezen? Merkte ik op den duur dat ik vrede kreeg met het feit dat de naakte waarheid op papier moest komen. Niets verbloemen, kwetsbaar, open, openhartig. Pff dat goed en helder neerzetten, wat een uitdaging! Zo worstelde ik door de weken heen en groeide het verhaal meer en meer, werd de lijn duidelijk zichtbaar.

Eind januari het manuscript helemaal klaar en laten lezen door proeflezers, het eerste stapje in loslaten….want hier gaat iemand iets van vinden…ik wil het vasthouden. Feedback viel zo mee, mooie opbouwende kritieken die prachtig verwerkt zijn waarna het manuscript echt helemaal definitief was. Nu kon en hoefde ik er niets meer aan te doen, achterover leunen en wachten, wachten.
Ivo die een ontwerp voor de cover zou maken en aan de slag ging met het binnenwerk. Marein had een prachtig schilderij gemaakt, die wilde ik absoluut gebruiken voor de cover. Dan komt het weer aan op verder loslaten, vertrouwen dat Ivo dat echt kan. En dan het moment dat het mailtje binnenkomt van Ivo met het eerste voorbeeld van de cover…en wat een verrassing! Onder de indruk van de cover en het binnenwerk. Een paar kleine aanpassingen, lettergrootte bepalen en het kan naar de drukker. Joost heeft dit mooi opgepakt.
Wat doe ik in die tussentijd? Wachten. Afvragend of het wel echt mooi wordt, de onzekerheid over het feit dat mijn verhaal straks zwart op wit staat. Soms voelde dit proces als een achtbaan. Zo immens groot ding waarbij je tergend langzaam omhoog gaat, je maag al in je keel hangt tot je op het hoogste punt bent beland. Wat doe je dan? Armen in de lucht en gillen. Op dat punt zit ik nu. De laatste meters voor het hoogste punt. De vergelijking doortrekkend naar de zwangerschap, bijna volledige ontsluiting, het persen kan bijna beginnen.

Dan kies ik maar voor armen in de lucht en gillen tot we in Soest zijn, bij De Leilinden.